zwycięski blog w projekcie Szkoła z poezją 2012
wtorek, 12 grudnia 2017

Wiersz powstał pod wpływem lekcji o obrazie Syberii w tekstach kultury. Inspiracją do jego napisania były „Imperium” Ryszarda Kapuścińskiego i „Droga do Rosji” z Ustępu do III części „Dziadów” Adama Mickiewicza.

było biało…

było biało

pusto

zimno

Ludzie byli nieprzyjaźni

było biało

pusto

zimno

Nie widzieliśmy drogi

było biało

pusto

zimno

Czuliśmy się źle

w pustce

w zimnie

Zawsze było biało…

Anna Jóźwiak z 2e

 



Tagi: Syberia
17:04, spotkaniazpoezja-4 , nasza twórczość
Link Dodaj komentarz »
poniedziałek, 04 grudnia 2017

Rysunki - Alicja Twarda z I B

niedziela, 03 grudnia 2017

Wracając wczoraj do domu, czułam się wspaniale. Autobus przyjechał punktualnie, było dużo wolnych miejsc. Siedziałam sama. W pewnym momencie do autobusu wsiadł mężczyzna. Można było zobaczyć, że nie jest w najlepszej formie. Był pijany. Stanął na środku przejścia i nie chciał się przesunąć, mimo próśb kierowcy i pasażerów. Zaczął się awanturować i krzyczeć. Uspokoił się dopiero wtedy, gdy wysiadła część ludzi. Usiadł i chyba przysnął. Po wyjściu z autobusu ruszyłam do domu. Z daleka dostrzegłam dwóch mężczyzn. Szli chwiejnym krokiem i bełkotliwie śpiewali. Pijani. Wracałam do domu z dziwnym uczuciem wstydu. Dziwnym, bo nie miałam czego się wstydzić.
Tydzień wcześniej odwiedziłam sąsiadkę, która mieszka ze swoim pełnoletnim synem. Kobieta była zrozpaczona z powodu zachowania syna. Gdy zapytałam, dlaczego nie odetnie mu pieniędzy na alkohol, rozpłakała się. Powiedziała, że nie może, bo to jej syn.

Tak to wygląda. Ludzie, pijąc, niszczą sobie życie, a ich bliskim często pozostaje tylko rozpacz...

Anna Jóźwiak z 2e



czwartek, 29 czerwca 2017

Kiedy byłam dzieckiem, po wciągającej lekturze nierzadko opanowywał mnie szał twórczy i z wielkim zapałem zabierałam się za pisanie własnych powieści. Podekscytowana rysowałam okładki i myślałam o tym, że kiedy tylko skończę, wszystkie wydawnictwa, porażone moim geniuszem, będą bić się o prawa do mojego dzieła. Entuzjazm podsycała wyraźna popularność kilku książek (o wątpliwych walorach literackich), autorstwa „wyjątkowo uzdolnionych dzieci”. Skoro takie rzeczy były wydawane i chwalone, to moja błyskotliwa twórczość z pewnością rozeszłaby się jak ciepłe bułeczki! Zwykle jednak determinacja ulatniała się po zapełnieniu kilku stron w Wordzie i w rezultacie nikt moich przełomowych prac nie zobaczył.

Chyba każdy, bez względu na wiek, takie nagłe napady weny twórczej miewał. Jednak wcześniej jej efekty zapisywane były tradycyjnie, na kartkach, które później lądowały w przysłowiowej szufladzie. Ewentualnie, jeśli genialny młodociany pisarz był na tyle śmiały, pokazywał swoje dzieło rodzinie, kolegom z klasy, lub (szczyt odwagi!) polonistce. I na tym, szczęśliwie, historia się kończyła. Kiedy jednak Internet stał się ogólnodostępny, ci najbardziej pewni siebie zaczęli publikować swoje prace w sieci na blogach, które szybko zaczęły wyrastać na przeróżnych stronach jak grzyby po deszczu. Prawdziwą kopalnią wątków literackich stała się popkultura. Tylko w jednym serwisie z blogowymi opowiadaniami jest zamieszczonych ponad 500 tys. historii z Harrym Potterem w roli głównej! Wśród nich można znaleźć takie perełki, jak: Harry mechanikiem samochodowym, upadłym aniołem, przywódcą gangu płatnych zabójców, a na fali popularności sagi „Zmierzch” – wampirem.

W teorii cała sytuacja może prezentować się ładnie: życzliwi internauci czytają takie dzieła, dobre pomysły pochwalą, a te gorsze konstruktywnie, acz delikatnie skrytykują, co pozwoli młodym artystom uczyć się na błędach i szlifować kunszt literacki. Co było do przewidzenia, w praniu wyszło, że tak pięknie być nie może. Jak pisze anonimowy użytkownik na jednym z blogów: „Internety to nie ludzie. To som wilcy!”*. Zamiast odniesień do treści, nieszczęsny autor napotka komentarz w rodzaju: „zamknij mordę a tak wogule twoje opowiadania są głupie”. Człowiek ma to do siebie, że ze skrajności często popada w skrajność. Tak też jest w tym wypadku. Jeśli głosy internautów nie są przepełnione nienawiścią, to bezkrytycznie wychwalają umieszczone w sieci teksty, przez co młody literat nie dostrzega swoich błędów i nie wyciąga z nich wniosków. Zwykle piejące z zachwytu głosy należą do młodych i niewyrobionych czytelników. Wszystko, co zamieszczono w sieci, uznają za wzorcowe i biorą takie blogi, często złej jakości, za idealne dzieło literackie. „Mózg rozwalonyyyyyy!!!!!!!!! to jest super ja chce next rozdział” – pisze czytelniczka opowiadania, w którym Harry Potter zostaje hiszpańskim (sic!) mafiozem… Bywają jednak użytkownicy, którzy częściowo dla zabawy, częściowo w celach merytorycznych biorą takie internetowe powieści pod lupę. Wyławiają najbardziej absurdalne blogi, by komentować je satyrycznie i metodycznie: fragment po fragmencie, cytat po cytacie. Tę nową formę literacką nazwano analizami internetowymi, a strony, na których są one publikowane - analizatorniami. Można przywołać tu komentarz do opowiadania, w którym autorka opisała postać: „Lubi zwiewne sukienki z tendencją do falbanek”, na co analizatorka dodała: „łypie podejrzliwie, czy sukienki w szafie nie przejawiają tendencji do picia śliwowicy i szlajania się po nocach”. Wiadomo, że taki rodzaj krytyki, połączony ze specyficznym poczuciem humoru, nie zawsze będzie ciepło przyjęty przez twórców. Kiedy ktoś udostępnia swoje prace, powinien liczyć się z tym, że spotkają się one z oceną. Niestety, bardzo często tak nie jest. Urażeni „pisarze” często urągają analizatorom, nawet grożą sądem! Na szczęście zdarzają się też tacy, którzy podziękują za dobre rady i zrozumieją swoje błędy. Tak było w przypadku autorek opowiadania, w którym członkowie pochodzącego z Niemiec zespołu Tokyo Hotel są... SS-manami. Blogerki szczęśliwie zrozumiały niestosowność swojego zamysłu dzięki analizatorni. Co ciekawe, więcej dystansu do swoich prac mają początkujący pisarze. Starsi i bardziej „uznani” już nie. Jest taka w pełni dorosła, całkiem popularna autorka, mająca na koncie także liczne wydania drukiem. Produkuje ona dzieła o wątpliwych wartościach literackich w ilościach hurtowych, nierzadko sześć tomów w ciągu roku! Wisława Szymborska zapewne byłaby pod wrażeniem! W ramach zemsty na analizatorach (jakżeż oryginalnie i subtelnie!) w jednej ze swoich powieści stworzyła postać grubej, brzydkiej krytyczki, której nie udało się wydać książki, więc gnębi młodą, genialną twórczynię, prawie doprowadzając ją do samobójstwa…

Patrząc na swoje stare opowiadania, widzę, jak wiele żenady oszczędziłam sobie, nie publikując ich. Przypuszczam, że wielu autorów piszących teraz na blogach też spojrzy na swoje prace za parę lat i pomyśli, że byli bardzo naiwni, udostępniając je. Rozwijanie warsztatu pisarskiego niekoniecznie oznacza objawianie całemu światu każdej zapisanej strony. Chociażby dlatego, żeby zaoszczędzić sobie ewentualnych przykrości i (w przyszłości) uniknąć wstydu, kiedy koleżanka odkryje opowiadanie o Harrym Potterze - syrence, które pisało się, mając jedenaście lat. Pod koniec wpisu na pewnym blogu autorka nakreśliła: „Pozdrawiam wszystkich komętujących i czytających. Pamiętajcie klawiatura nie gryzie”. Ciśnie się na usta: a szkoda!

Weronika Kiewisz I B

 

* wszystkie cytaty zgodne z oryginalną pisownią, a przytoczone przykłady autentyczne



Tagi: felieton
14:52, spotkaniazpoezja-4 , nasza twórczość
Link Dodaj komentarz »

            Niedawno w naszej szkole odbył się spektakl teatralny pt. „Treny” w reżyserii Stanisława Melskiego. Aktor i jednocześnie reżyser wraz z dwiema aktorkami podjął się przedstawienia trenów Jana Kochanowskiego w nietuzinkowy sposób.

            Spektakl rozpoczął się krótkim występem aktorki grającej zmarłą Orszulę. Następnie na scenę weszli kolejno Stanisław Melski, grający zrozpaczonego Jana Kochanowskiego, oraz Iwona Stankiewicz, przedstawiona jako żona, a w końcowej części przestawienia - zmarła matka Jana Kochanowskiego. Na początku Kochanowski cytuje swoje treny, podczas gdy jego żona, przerywając mu co jakiś czas, sukcesywnie tłumaczy przypisy znajdujące się pod tekstem pisanym. Ma być to element komiczny, który niejako pozwala oswoić się z aktorami oraz utworami żałobnymi. Potem treny są naprzemiennie recytowane i śpiewane przez wszystkich aktorów.

            Sam opis spektaklu niektórym może wydawać się niezachęcający. Jednak specyficzny klimat i oświetlenie, panujące podczas spektaklu, przenoszą publikę w okres żałoby i smutku. Aktorzy całkowicie oddali się roli, co sprawiło, że w ich zachowaniu i grze można było dostrzec prawdziwe uczucia. Podczas wykonań wokalnych także dało się odczuć żal i głębokie zaangażowanie. Tutaj aktorzy zastosowali różne techniki modulowania głosem, kontrastowo używali szeptu, aby następnie głośno i wyraźnie wyrzucić z siebie uczucia. Stosowali również ciszę, powtórzenia tekstu, rytmiczne melodie czy dwugłos jako środki wyrazu.

            Osobiście uważam, że spektakl był fenomenalnym widowiskiem. W zachowaniu Stanisława Melskiego można było dostrzec pewnego rodzaju słabość, która mogła być spowodowana jakimiś osobistymi przeżyciami lub (co bardziej do mnie przemawia) była po prostu formą mistrzowskiej gry aktorskiej. Przejścia między kolejnymi trenami były ogromnie płynne, co widzowi, który wcześniej nie miał do czynienia z utworami Jana Kochanowskiego, mogło utrudniać rozróżnienie, z którym trenem ma do czynienia. Również Iwona Stankiewicz nie miała łatwego zadania. Musiała zagrać żonę, która wspiera swojego męża w tak trudnym dla nich momencie, a jednocześnie kobietę, która sama musi mierzyć się ze swoimi uczuciami. Ciekawym elementem spektaklu była także postać Orszuli. Aktorka w trakcie odśpiewywania trenów przez aktorów tańczyła, a w dalszej części przedstawienia sama wzięła udział w śpiewaniu. Wprowadzała pewną atmosferę tajemniczości, jednocześnie obrazując zachowanie małego i niedoświadczonego życiowo dziecka. Rewelacyjnie wzbogacała fabułę.

           Przedstawienie samo w sobie było aktem żalu i żałoby. Uczucia były bardzo wyraźnie zarysowane. Aczkolwiek nie udałoby się to, gdyby nie zaangażowanie i praca aktorów. Polecam zapoznać się z tym spektaklem, jak i samymi utworami Jana Kochanowskiego.

Magdalena Stęplowska z I B

 

Tak odebrali spektakl pierwszoklasiści rok temu (w 2016 roku):

http://spotkaniazpoezja4.blox.pl/html/1310721,262146,14,15.html?3,2016

 



 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 61
Tagi
www.lo4.wroc.pl Tu podaj tekst alternatywny Tu podaj tekst alternatywny